Goed, terug naar dinsdag 22 april, terug naar Kampot.
Na het geven van een update op dit weblog hebben we nog een mooie tocht gemaakt door de omgeving van Kampot. Dit deed me ontzettend sterk denken aan de reis door Afrika; ook hier was ik voor veel dorpelingen (de kinderen dan) waarschijnlijk de eerste blanke die ze ooit gezien hebben. Zijn de mensen in Cambodia over het algemeen al heel aardig, hier waren ze uitzinnig om ons te zien. Schitterende omgeving ook en een uitdagende route; te beginnen met hobbelige en stoffige zandweggetjes, waarbij ook een aantal bruggetjes moest worden overgestoken. Op zich geen probleem, maar wel een stuk spannender als er ineens een aantal planken missen in die brug!
Vlakbij Kampot ligt een berg (meer een flinke heuvel) genaamd "Bokur Hill" waar de Fransen ooit een levendig oord van hebben gemaakt, op dit moment leeft er niks meer: het is een spookdorp geworden. Bokur Hill en alles wat daarop staat is in handen gekomen van een of andere vietnamese investeringsmaatschappij, net zoals de grond waarop Angkor Wat en omringende tempels staat trouwens. Dit bedrijf is bezig om een groot 5-sterren resort te bouwen en heeft de toegang tot de berg drastisch beperkt. Waar het vroeger mogelijk was om zelf met een motor omhoog te scheuren is dat nu alleen toegestaan aan touroperators, dan maar daarmee naar boven. Eenmaal boven is er een fantastisch uitzicht en zijn er een aantal verlaten gebouwen te bezichtigen, waarvan het oude casino bij verre de topattractie is. Gebouwd aan de rand van een afgrond is er een fantastisch uitzicht, helaas ook een nogal bereikbaar punt voor suicidale gokverslaafden. Het schijnt dat er een heel aantal rechtstreeks van de roulette naar de rotsen zijn gegaan... In de tijd van de Rode Khmer (Pol Pot en z'n makkers, later meer) is het ook gebruikt om 'afvalligen van het regime' van 'af te laten vallen'.
Omdatwe van Kampot redelijk veel gezien hebben en weer aan strand toe zijn reizen we woensdag 23 april door naar Sihanoukville, DE strandbestemming van Cambodia. Vanwege de vele verhalen over bedelende kinderen en mensen met wat minder ledematen dan gebruikelijk (zou door de landmijnen komen die hier nog wijd verspreid liggen, maar heb ook andere verhalen gehoord) die je niet echt met rust laten als je op het strand ligt kiezen we een afgelegen en rustig strand uit als onze uitvalsbasis; Otres Beach. Gevolg is wel dat je dan ook echt afgelegen zit: stroom enkel tussen 1800-0200, geen internet op loopafstand en al helemaal geen supermarkt ofzo
Maar wel: een schitterend strand met ruisende palmbomen, helderblauwe zee en eilanden om het uitzicht nog fraaier te maken.De eerste dag ontmoeten we 2 nederlanders met wie we 's avonds wat gaan eten en drinken in het centrum (een volbebouwd strand) van Sihanoukville. Het eten is opnieuw lekker, het bier is koud en de prijzen vallen redelijk mee (Cambodia is niet zo goedkoop als je zou verwachten gezien de achterstand in ontwikkeling t.o.v. Thailand en Vietnam). We struinen het strand wat verder af waarbij we een bar passeren waar waarschijnlijk alle hoeren van Sihanoukville gratis drank krijgen zo drukbevolkt is het daar. Een paar deuren (of strand stoelen
) verder is een beachclub/bar waar het relaxed is met lounge-achtige kussens en tafeltjes; daar houden we het de rest van de avond wel uit. De rest van de avond gaat ongeveer als volgt: Pat (mn Ierse reisgenoot) klooit wat met Karin (het Nederlandse meisje) in de branding, Jochem (de andere Nederlander in het gezelschap) haakt af vanwege oververmoeidheid en Roy valt in slaap op het strand. Als ik wakker word komen Pat en Karin aangelopen... Dan blijkt dat de tas die de hele tijd op tafel naast mij lag weg is. Die tas is van Karin en daarin zat zo'n beetje alles wat je niet kwijt wil raken als je op reis bent: paspoort, creditkaart, pinpas, geld en foto camera. Ik voel me schuldig dat ik in slaap ben gevallen en er niet op gelet heb, hoewel ik niet wist wat er in zat en ook niet gevraagd ben om er op te letten. Gezien mijn ervaring in Nha Trang (het zakkenrollen) vraag je je af waarom ze alles bij zich had; dat is omdat ze twee weken daarvoor een inbraak in haar guesthouse heeft gehad waarbij ze ook al bestolen is. Het wordt allemaal nog vervelender als blijkt dat ze de volgende dag (eigenlijk: enkele uren later) naar Thailand zou reizen, dat wordt wat moeilijk zonder geld en paspoort.
We besluiten te gaan zoeken en ik vraag zo maar willekeurig wat mensen (vooral locals) of ze wat gezien hebben. Hierbij probeer ik het zo te brengen dat ik hun niet verdenk ofzo, maar gewoon uitleg dat het belangrijk is dat Karin een aantal dingen terugkrijgt waar de dieven toch niks aan hebben. Na een half uur roept een van die locals mij terug. Ik moest maar eens gaan praten meteen paar mensen van een viertal dat verderop staat, wij daar dus heen...
Twee van de vier maken zich uit de voeten, de andere twee zijn broekies van een jaar of 15. Op een of andere manier weet je gewoon dat ze ermee te maken hebben en dat ze een spelletje spelen. Ze zeggen toe te 'helpen zoeken' en binnen 5 minuten komen ze aan met de tas, daarin een aantal pasjes waaronder de creditcard. Als Karin vraagt waar de bankpas is gebleven tovert het ventje die uit z'n broekzak. Na enig aandringen willen de jongens een paar uur later afspreken op een kruispunt een aantal straten verderop voor de rest van de spullen. Omdat de tijd begint te dringen voor de bus naar Thailand legt Karin uit dat dat geenzin heeft en dat als ze het paspoort snel terug kunnen geven er een beloning wacht (ze roept iets van 150 dollar ofzo). Een half uur later komen de jochies zeiknat aan, met een doorweekt paspoort in hun handen. Over het hoe en waarom (dat ze zeiknat zijn) kunnen we alleen maar raden, feit is dat het paspoort terecht is. Verder praten over teruggave van de camera en het geld lijkt ons zinloos (ze zouden wel gek zijn om die terug te geven) en ze gaat terug naar het hotel zodat ze kan inpakken en door naar Thailand...
Einde avond, het is inmiddels lang na zonsopkomst als we een tuktuk nemen terug naar Otres Beach. Die beloning van 150 dollar heeft ze overigens nooit betaald, waarom de jochies er ook niet echt naar gevraagd hebben is ook vaag.
De dag na deze nacht ervoor relaxen we wat op het strand en gaan Pat en ik op zoek naar een verhuurbedrijf om te kunnen windsurfen. Dat kunnen we niet vinden, wel huren we een kleine catamaran en zeilen wat in de baai. Als het ineens begint te donderen als wij midden op het water zitten komt er pas echt goede wind en hebben de grootste lol (ok, dit is niet het slimste om te doen en eigenlijk zou je als een gek terug moeten naar de kust). Het onweer zet niet door en de wind valt stil...Tot zover ons zeilavontuur
We hebben het wel een beetje gezien hier en boeken een bus naar Phnom Penh voor de volgende dag. Die nacht slapen we amper door de onrustige zee en de warmte, de ventilator stopt er immers mee na 2 uur 's nachts. Geradbraakt gaan we in de bus richting de hoofdstad, het is dan vrijdag de 25e april.
In Phnom Penh vinden we voor een redelijke prijs een donkere (want geen raam) kamer met airco en tv met de filmkanalen die ze door heel Azie hebben: starmovies! De dag erna gebruiken we om bij te slapen en wat films te kijken, voor de zoveelste keer zie ik Braveheart voorbijkomen
Zondag 27 april is het dan tijd om cultuur te snuiven, hoewel dit bepaald geen vrolijke dag gaat worden: op naar de Toul Sleng gevangenis (S-21) en de killingfields van Choeng Euk. S-21 is een voormalige school die de Rode Khmer heeft omgevormd tot een gevangenis met martelkamers, waar rond de 20.000 mannen, vrouwen en kinderen (!) zijn 'gehuisvest' door de jaren heen. Van alle gevangenen zijn er wel 7die het hebben overleefd, de rest is vermoord op de killingfields of doodgemarteld. Het museum is indrukwekkend, de killingfields zelf is niet veel meer dan een park. Het enige dat blijk geeft van wat daar is gebeurd is het lugubere monument: een bouwwerk (metertje of 10 hoog?) waarin vele verdiepingen zijn gemaakt met opgestapelde schedels...
In Phnom Penh zijn we ook nog naar een shootingrange geweest, een schietbaan dus. Schieten was ook al mogelijk bij de Cu Chi tunnels in Vietnam, maar daar leek het me vooral geldverspilling. Achteraf was het daar voordeliger dan in Cambodia, maar als je er eenmaal naar toe bent gereden wil je wel een keertje schieten ook. De shootingrange is gelegen op een militaire basis even buiten de stad. De wapens waar je mee kan schieten varieren van kleine handwapens, een uzi, de AK-47 toten met een M-16. Grof geschut dus. Oh ja, bijna vergeten: voor 300 dollar mag je ook een keer schieten met een raketwerper
Een aantal locals is aan het schieten met sniper-rifles (met van die zoekers erop enzo) maar die zijn hun prive-eigendom en dus niet voor ons, he jammer.
Dit is dus gewoon van de gekken, maar omdat ik het toch een keer gedaan wil hebben kies ik er voor om met een gewoon pistool te schieten en een aantal kogels met een AK-47. Allemaal leuk, maar het is meer iets van 'been there, done that' en geen supercoole ervaring ofzo dus. Daarnaast heb je ook het dubbele gevoel van: ik ben in Cambodia, heb gezien wat wapens doen en juist hier ga ik zelf eens wat schieten
Wat het allemaal nog vreemder maakt als je daar bent is de vraag of je misschien op een kip wil schieten? Nee dank je. Als je zo gek bent om een raket af te schieten mag je het proberen op een koe! Wat een gekkenhuis.
--- Cambodia en wapens ---
Het bovenstaande komt misschien allemaal al als behoorlijk ruig voor, het kan nog veel gekker:
-tot enige jaren geleden waren wapens vrij verkrijgbaar op de Russian Market in Phnom Penh, nu ongetwijfeld ook na enig rondvragen...
- in sommige clubs lopen jochies rond met wapens en bodyguards, die niet vies zijn van een beetje ruziezoeken...
-er is niet al te lang geleden nog een westerling door z'n hoofdgeschoten, echter was ie zelf ook niet al te zuiver zo gaat het verhaal...
- de eigenaar van een club in Phnom Penh heeft een keer iemand in z'n eigen tent door het hoofd geschoten; de club is nog steeds open en deze kerel loopt gewoon rond...
--- einde bericht ---
's Avonds zijn we naar de Sharky's bar geweest, de eigenaar daarvan zat in dezelfde 'tour' als wij om de grens over te steken van Vietnam naar Cambodia. Wat hij gezegd heeft is waar, je kunt er ontzettend lekker eten. Wat ie niet gezegd heeft hadden we eigenlijk kunnen vermoeden gezien zijn voorkomen (tonnetje ronde amerikaan) en zijn Cambodiaanse vriendinnetje: dit is veruit de bar met het meest sneue en ranzige volk waar ik ooit geweest ben... Het zit er vol met al dan niet dikke en/of oude mannetjes met een of meerdere (te) jonge Cambodiaanse vrouwtjes als gezelschap. Binnen 5 minuten worden wij benaderd of we soms gezelschap zoeken, maar als we naar ons eten wijzen begrijpen ze dat we daar niet voor in zijn en worden we ook niet lastiggevallen. Waarschijnlijk hadden ze zoiets al verwacht omdat als je onze leeftijden optelt we nog niet aan het gemiddelde komen van de westerse klanten in deze tent. Hier blijven we dan ook niet lang hangen, we zeggen de eigenaar even gedag en gaan verder.
Op naar "The Heart of Darkness", dat klinkt al goed toch? Het is een beruchte tent (geen ruzie maken, zie boven) maar we wilden er toch eveneen kijkje nemen. Het blijkt een mooie maar kleine club met een relaxte sfeer en eindigen de avond daar dan ook.
Maandag, the day after is weer een dag met weinig inhoud. We ontmoeten een of andere Australisch/Nieuw Zeelandse zakenreiziger van Sri Lankaanse afkomst als we gaan eten in een Indisch restaurant (volg je het nog?). De man is ontzettend grappig gezelschap en mogelijk een handig contact voor Pat, die hierna doorreist naar zowel Australie als Nieuw Zeeland en daar ook wat wil gaan werken. Pat is 'manufacturing engineer' en de Sri Lankees leidt een bedrijf waar ie wel 's terecht zou kunnen (je weet 't nooit) dus krijgt ie een visite-kaartje van meneer de directeur. Ik bekijk het ook even: ik heb niet eerder zoveel titels gezien bij een naam op een visitekaartje: we zijn onder de indruk
Dinsdag is het dan tijd om door te reizen: op naar Siem Reap, op naar Angkor Wat. Aan het begin van de avond komen we aan op een ontzettend modderige busterminal, geen idee waar we zijn. De ene na de andere tuktuk-driver wil ons wegbrengen, dat ruikt weer naar een 'commissie-ritje'
--- Comissie-ritje ---
De tuktuk-driver strijkt een commissie op van het guesthouse waar ie onsaflevert, die wij via een omweg betalen omdat we een hogere prijs betalen voor de kamer.
--- Oplichting dus ! ---
We gaan mee met degene die de laagste prijs vraagt, zodat we zeker weten dat ie ons wil naaien. Tijdens de rit wijzigen we tot twee keer toe de bestemming en de driver kijkt wat vreemd. Dan laten we ons afdroppen bij een punt waarvan het gemakkelijk lopen is naar een drukke straat. In plaats van ook maar een kijkje te nemen in het guesthouse (waar meneer dan commissie zou krijgen) lopen we weg. De driver roept nog dat ie ons wel naar een ander kan brengen, maar we bedanken vriendelijk. Hij weet niet hoe ie 't heeft en Pat dacht dat ie echt zou gaan janken: de scammer gescammed !!
Een guesthouse met zwembad dat we op het oog hebben heeft een kamer met uitzicht op een krokodillenvijver, maar omdat de prijs aan de hoge kant is en het zwembad meer een chemisch afvalbad lijkt haken we af. Een aantal guesthouses is volgeboekt en we worden lichtelijk angstig over het vinden van een goed en/of betaalbaar guesthouse. Omdat we een lange reis achter de rug hebben met weinig eten onderweg besluiten we dat maar eens in te halen: eerst eten!
Pat blijft in het restaurant met de bagage als ik op zoek ga naarguesthouses; op deze manier hoef je niet de hele tijd met je tas te zeulen en zie je er niet uit als wanhopig op zoek naar accomodatie. Na een stuk of 5 kamers gezien te hebben is de ideale uitvalsbasis gevonden: superdeluxe kamer met goede badkamer, tv met filmkanalen, in een rustige straat op loopafstand van supermarkt en 'Barstreet' en voor niet al te veel geld ook nog! Wij droppen de tassen, nemen een douche en 'duiken het nachtleven in'. Dat is allemaal in en rond Barstreet, vrijwel de enige straat in heel Cambodia waar GEEN afval ligt.
De volgende dag (als jullie ofwel in bed liggen na te kateren van koninginnenacht ofwel een of andere vrijmarkt afstruinen) verkennen we de stad wat en regelen een tuktuk naar de tempels, Angkor Wat en dergelijke liggen immers op enkele kilometers van Siem Reap. We hebben besloten om voor de 1-dags toegangskaart te kiezen, 3 dagen leek ons toch wat veel. Bovendien mag je de dag ervoor na 1700 uur ook het park in om de zonsondergang te zien. Dat doen we dus, samen met nog 300 anderen boven op een of andere tempelberg. Best leuk maar niet super.
De volgende dag staan we om 0400 naast ons bed; vandaag bezoeken we de tempels en beginnen we met de zonsopkomst bij Angkor Wat. Daar blijkt het nog niet al te druk te zijn als we om 5 uur aankomen, een kwartier na zonsopkomst is het een gekkenhuis met alle toeristen. Vanaf 5 tot 11 uur zien we in totaal negen tempels, dan hebben we het wel een beetje gehad omdat ze toch allemaal op elkaar lijken. Veruit de beste was natuurlijk Angkor Wat zelf, waarbij we de zonsopkomst niet hadden willen missen...
Vrijdag 2 mei is het dan tijd om afscheid te nemen van Cambodia, op naar Bangkok! De weg naar de grens in Cambodia is zoals door vele reizigers al gezegd een pokkeweg; gelukkig blijft het droog en ervaren wij niet hoe het is om te driften met een bus, ook redt de onze het zonder lekke banden. In Thailand stappen we over op een superluxe dubbeldeks touringcar (dit voelt goed
) en als we een stop maken bij een tankstation met een 7/11 (de 24-uur supermarkt die 7 dagen per week open is) voel ik me weer helemaal thuis in Thailand...In Bangkok ontmoet Pat wat oude vrienden die zo'n 2 jaar op reis zijn en onderweg naar huis, hij begint pas (na al 8 maanden in Japan te hebben gewoond)... Na het eten (eindelijk weer Thaise curry) struinen we Khao San Road af naar wat barretjes. In de 'Rooftop bar' is het druk en is er live muziek verzorgd door een locale zangert. Dit is verschrikkelijk; het is net of je Donald Duck hoort zingen, wat een achterlijk optreden. Later wordt hij vergezeld door een Thais vrouwtje dat klinkt als Aretha Franklin. Hoe het allemaal kan weet ik niet, maar als Donald Duck het gewoon bij z'n gitaarspel houdt zingt zij de sterren van de hemel. Helaas is het repertoire wat beperkt, maar daar gaan we niet over zeuren
Ik ben niet van plan lang in Bangkok te blijven en ga dan ook op zoek naar tickets richting het zuiden van Thailand. Het eigenlijke plan is duiken op de Similan Island's, maar omdat het seizoen bijna eindigt en er een flinke orkaan is bij Myanmar (Birma) bel ik toch maar ff een duikschool om een en ander na te vragen: de Similan's zijn inmiddels 'gesloten' !! Dat is een tegenvaller, maar gelukkig is er nog altijd Ko Tao, het andere duikparadijs van Thailand...
Helaas is er geen vliegveld en op Ko Samui vliegt Air Asia weer niet, dat wordt dus weer een bus. Zondag informeer ik maar eens wat dat moet kosten en dergelijke, als ik nog dezelfde avond vertrek kan ik een leuke korting krijgen en ben ik er de volgende ochtend! Dat is snel geregeld, ik pak m'n spullen en eet nog wat, dan is het afscheid nemenv an Pat en op weg!
Sinds maandag 5 mei zit ik hier dan op Ko Tao. De eerste dag was het weer wat bewolkt maar sinds gisteren is het mooi zonnig
Het regelen van een duikcursus blijkt echter niet al te gemakkelijk. Ik ben m'n pasje met lidmaatschapsnummer van NAUI vergeten (of kwijt aangezien het thuisfront het niet kan vinden helaas) en online besta ik niet Inmiddels heb ik contact opgenomen met de duikschool in Malawi waar ik m'n OpenWater heb behaald, hopelijk helpen zij me uit de brand. Zo niet: dan begin ik gewoon opnieuw met de beginnerscursus, want duiken GA ik hier !! Gisteren en vandaag hebben verschillende mensen walvishaaien zien langskomen...Dit was weer een lang verhaal, hopelijk hebben jullie genoten: ik in ieder geval wel !!
ps: een update van de foto's komt binnenkort.
