Eilandhoppen !

Jullie hebben er even op moeten wachten, maar hier is dan een update!

Dat zoeken naar een ticket voor het eerste bounty-eiland is me niet meer gelukt, het internet werkte die avond niet echt mee en de volgende ochtend was ik te laat om met een eventuele minibus mee te kunnen.

Om mezelf een schop onder de kont te geven en echt wel even verder te komen dan Kao San Rd heb ik s ochtends wel uitgecheckt. Eigenlijk ook gewoon omdat ik daar geen nacht langer wilde blijven. Toen het die middag dus niet meer leek te lukken om nog op weg te kunnen naar een mooie palmboombestemming zakte de moed wel een beetje; nog een nacht in dat drukke gebied was het laatste waar ik zin in had. Mijn redder in nood kwam in de persoon van Kenrick (met wie ik zaterdag op stap was geweest) door mij uit te nodigen even bij hem op adem te komen.

Dat aanbod was erg aantrekkelijk; meneer heeft namelijk een redelijk sjiek optrekje op de 31e verdieping van een mooi appartementencomplex naast een metrostation (erg handig), ook nog eens voorzien van een zwembad en een fitnessruimte. Dat is dus wel wat anders dan een donker hok zonder raam met een loeiende airco. Het uitzicht doet je meteen anders kijken naar een stad als Bangkok.

Uiteindelijk ben ik 3 nachten bij Kenrick gebleven, overdag veel gerelaxed (veeeeel geslapen moet ik eerlijk bekennen, ik was dan ook bekaf na die reis en 3 nachten daarna met nogal slaapgebrek) en s avonds uit eten bij streetfood gelegenheden. Ook heb ik nog een poging gedaan om te joggen met Kenrick en Frank (een thaise vriend van hem) maar heb t snel opgegeven door een combinatie van de warmte en last van mn knie na de wintersport, maar vooral ook omdat ik de conditie heb van een lamme tak.

Omdat het plan bestond om het weekend met wat vrienden van Kenrick op Ko Samet te vertoeven ben ik donderdag (24 januari) alvast vooruit gegaan.

Ko Samet is een redelijk klein eiland met verschillende (witte) stranden, afgewisseld met rotspartijen. Alles met elkaar verbonden door een lekker stoffige hobbelweg met de nodige nekbrekers (gewoon gaten in de weg dus). Ik moet zeggen dat ik me eigenlijk iets anders had voorgesteld; ik vond het vrij toeristisch. Toch moet ik zeggen dat ik me er wel vermaakt heb, zeker toen zondag Kenrick met vriendin (Pim), Frank (de mede-jogger) en daarnaast ook nog Willem-Jan en zijn vriendin Marjolijn (beiden ken ik nog uit Tilburg van studie/studentenvereniging) op  zondag voet aan wal zetten.

's Avonds echt lekker thaifood gegeten, besteld door de thai in het gezelschap, daarna nog wat biertjes en een of andere cocktail die je hier met emmertjes besteld (van die kleine plastic emmertjes, ik verdenk ze ervan die van kleine kinderen te jatten als ze op t strand zandkastelen bouwen) Erg gezellig en erg lekker en ook erg gelachen; de grootste grap van de avond zal ik niet wereldkundig maken: je had er gewoon bij moeten zijn. (Willem-Jan weet waar ik op doel).

Dinsdag ben ik samen met Willem-Jan en Marjolijn naar Ko Chang gegaan, een wat zuidelijker gelegen en groter eiland vlakbij Cambodja. Hoewel de reis er naar toe nogal tegen viel is die het zeker waard geweest; denk aan palmbomen, mooie stranden, rotspartijen en een resort uit een boekje: tafels met ligkussens en hangmatten erbij. Daar zit ik nu al enkele dagen in een houten hutje met zo'n rieten dak, vanbinnen een matras in een klamboe en een waaier aan t plafond. Het dorpje waar het bij hoort is echt backpacker-minded; geen gedoe, alles relaxed en nog niet al te duur. Daarnaast is het er gewoon mooi en maken ze er echt wat van; naast mijn resort is er ook nog een restaurant/bar/club/loungegelegenheid of noem t hoe je wil, het heet Treehouse en dat is het dan ook. Een redelijk grote gelegenheid geheel gebouwd boven rotsen/zee van hout. Mooi aangekleed, verrassend lekker eten met een menukaart waar je niet goed van wordt zo veel keus en lekker !

Vandaag (vrijdag 1 februari) zijn Willem-Jan en Marjolijn naar Bangkok vertrokken om door te knallen naar het noorden, zij hebben 3 weken vakantie. Helaas voor hen niet langer, andere andere kant moet je niet zeuren als je je tickets voor niks hebt (gewonnen, nog een directe vlucht ook).

Een wat minder leuk voorval is het feit dat ik nu wel in tegenstelling tot 3 jaar geleden in Afrika) flink last heb van bijwerkingen van de Lariam. Twee nachten terug echt flinke nachtmerries, daarnaast midden in de nacht het idee dat er mensen mn hutje binnen wilden. Die zit gewoon op slot, goed ook... want toen ik vervolgens later weer wakker was wilde ik met alle geweld naar buiten (lichtelijk in paniek ja) maar dat ging niet; toen ik me eindelijk uit mn klamboe had geworsteld (kreeg m niet open :S ) kreeg ik de deur zelf niet open... de extra schuif denk je op dat moment niet aan. Even afwachten wat ik moet doen qua medicijnen (zijn hier goedkoop verkrijgbaar gelukkig) maar die Lariam die gaat door de plee.

De toiletten hier moet je trouwens doorspoelen door er bakken water in te gooien. O enne, stelletje bootsjungens; het idee dat er geen toiletpapier in een toilet mag omdat de afvoer wat smal is dat is niet eens zo vreemd want dat moet je hier dus niet doen. Gewoon netjes je bruine korrels (aan het papier natuurlijk) in een vuilnisbakkie.

Laaaaaaaaaaaaater !

Vanwaar , wanneer?

Geen idee, komende dagen zit ik hier nog wel ff want ben zojuist verkast naar een hutje met zeezicht :P :P :P

Werkse allemaal !!

ps: Eva, van harte gefeliciteerd met je dochter... wie heeft er gewonnen? Ik denk niemand want je hebt er nogal wat aan vastgeplakt, of is de draagtijd langer voor Finnen? ;^)